فقط اینکه اومدم یه چیزی بنویسم و برم.

اگه این حافظه بی مصرف من درست فاز بده امروز چهلمین روز رهائی  امیر عزیزه.

کسی که نه دیدمش نه باهاش رابطه داشتم و نه حتی میشناسمش.

ولی نمیدونم چطور شده که این همه برام مهم شده.

شاید به خاطر هم اسمی مون باشه و شاید دردهای مشترک ولی ....

همینجا باز هم به سانی عزیز تسلیت میگم.و جز این کاری ازم بر نمیاد مگه اینکه آرزو کنم خدا صبری در شان این داغ نصیبش کنه و اینکه فقط بگم روح امیر شاد و یادش زنده باشه.

حق یار همه